پيشتر ها زندگي کردن راحتر بود...

همان وقتي را ميگويم که زمان بيشتري براي

دوست داشتن و دوست داشته شدن داشتيم...

پيشتر ها بيشتر دوست ميداشتيم...

کمتر از يادي ميرفتيم...

پيشتر ها دلم نمي ترسيد عاشق شود...

اما امروز حتي از دل بستن نيز ميترسم...

امروز ديگر برايم مهم نيست پشت کدامين نارون پير

گنجشککان عشق بازي ميکنند...

برايم مهم نيست که بدانم چه بر سر ديروز تو آمده...

برايم مهم اين است که از ميان همه ي تاريکي ها باز

چشمانم به دنبال ستاره اي باشد...

ستاره اي نه از جنس شب...

امروز باز هم دلم براي پيشتر ها تنگ است...

براي طعم شکلاتهاي تلخ...خنده هاي از ته دل...شب بوهاي

دست نخورده ي حياط...و نارنگي هاي سبز نرسيده...

خاک عاشقي مي داند , گريه ميکند

رنج مي کشد و صبر مي کند

سربه آستان مرگ مي گذارد

بر شانه هايش مي گريد, اما نمي ميرد

خاک عاشقي صبور است

بر برگهاي پاييز بوسه مي زند

تقدير جهان را عوض مي کند

جوانه ها را بيدار

و درختها را خواب مي کند,اما خود هرگز نمي خوابد

خاک

عاشقي صبور است , که سالها و سالها

براي آسمان صبر مي کند

و من همانم

که از خاک آمده ام

چون خاک عاشقم

و چون خاک روزي صبوري را هم خواهم آموخت........

                                                   جبران خليل جبران