و آن وقت که
عشق را فراموش کردیم
و طعم شیرین گناه را
بر یکدیگر ترجیح دادیم
آنجا نقطه ی پوچی بود
نه نقطه ی شروع زندگی جدید
+
نوشته شده در چهارشنبه سیزدهم اردیبهشت 1385ساعت 23:51 توسط حامد طهرانی
|
شقایقها دشت را گلگون کرده اند
زمین زیر بارش باران بهاری طراوت گرفته
گلها در نسیم جان بخش اردیبهشت می شکفند
بهشت نماینگر شده
دلتنگی معنا ندارد
غصه را جایی نمانده
غم از کلبه دل گریخته
شادی رقص کنان و پای کوبان به دیار ما آمده
ومن قصد دارم در خانه را برویش بگشایم
نمی خواهم حتی ذره ای ازتماشای این بهار را از دست بدهم
باید عجله کنم
دخترک بهار وقت زیادی برای ماندن ندارد
ومن وقت زیادی برای بهاری زیست
پس هر دو مانند هم هستیم
+
نوشته شده در شنبه نهم اردیبهشت 1385ساعت 21:21 توسط ترانه
|
